In het Oberbertal is er een hond die graag skitoerders vergezelt en af en toe zelfs tot aan de hut komt – niet per se iets verwerpelijks, dit als achtergrond bij het verhaal.
Nadat er zaterdag veel lawines in het gebied waren afgegaan, onder andere op de toegangsroute naar de hut, heb ik vandaag 's ochtends routinematig alle lawines die over de route waren gegaan met het lawinepieperapparaat afgezocht – met negatief resultaat.
In de vroege ochtend hoorde ik vanaf de Ober Iss Alm een hond blaffen. Ik nam onmiddellijk contact op met de eigenaars van de wandellustige hond en liet hun weten dat hun hond zich in de buurt van de winterroute bevond. We spraken af dat de eigenaar de hond 's avonds zou ophalen als de lawinesituatie het toeliet.
In de middag vertrokken toen twee skitoerders van de hut en hoorden het geblaf. Omdat er op die plek de dag ervoor een lawine was afgegaan, concludeerden ze dat de eigenaar van de hond wel bedolven moest zijn. Daarin werden ze gesterkt doordat ze kortstondig een signaal op een lawinepieper ontvingen, wat echter op een bedieningsfout terug te voeren was.
De twee meldden hun waarnemingen bij de politie in Neustift, die op haar beurt de Landeswarnzentrale informeerde, en al snel liep er een grootschalige inzet met 3 helikopters. Eén enkel telefoontje naar de hut had alles opgehelderd. Helaas is het sinds het bestaan van de Landesleitstelle niet meer gebruikelijk om terug te vallen op de samenwerking die decennialang goed functioneerde. In de tijd van de vliegdienst van het ministerie van Binnenlandse Zaken was er geen inzet in ons gebied zonder dat we ons hadden gecoördineerd. De kosten van de 3 helikopters zijn een werkelijk beestachtig verhaal.
Nog kort over het bericht in Tirol Heute: de hond bevond zich ver, ver weg van elke lawinekegel – ja, zulke verhalen zijn er in dagen zoals de afgelopen.